Dostałem emaila od pomoc@agora.pl ("Gazeta.pl"), że zamykają z 25 marca blogfrog.pl i niektóre inne serwisy. Wielka szkoda. Blogfrog był fajnym serwisem agregującym treści z blogów, dzięki niemu trochę się wybiłem, dzięki polecanym znalazłem dużo ciekawych blogów. A tu myk zamkykają, nie tłumaczą się nawet z tego.
Droga Użytkowniczko! Drogi Użytkowniku!
Z przykrością informujemy, że z dniem 25 marca 2010 roku, w najbliższy czwartek, serwis Blogfrog.pl kończy swoją działalność. Od tego dnia nie będą również działały serwisy Blogsport.pl, Biznews.pl, Blogi.edziecko.pl, wiadomosci.gamecorner.pl oraz wszystkie widżety powiązane z tymi serwisami.
Dziękujemy za czas wspólnie spędzony na tych serwisach, za komentarze i uwagi.
Zapraszamy Cię na serwis Blox.pl
Wiem, że nie każdemu przyda się informacja jak zdobyć własny adres IPv6, bo to co daje własny adres IPv6 oferuje już zewnętrzny adres IPv4 albo po prostu komuś wystarcza zwykły wewnętrzny adres IPv4. Jednak ja nie do tych osób kieruje ten post – kieruje go to osób, które nie wiedzą, co to jest IPv6 i do tych, którym nie udało się zdobyć zewnętrznego adres IP. Jednak zanim przejdziesz do odpowiedzi na tytułowe pytania, wypadałoby żebyś poznał trochę teorii.
Zadanie pytanie dlaczego przejść na dietę informacyjną jest tak samo głupie jak zadanie pytania, dlaczego zrzucić kilkanaście kilo, gdy mamy kilkadziesiąt kilo nadwagi. Dieta informacyjna jest niezbędna w dzisiejszych czasach, gdzie na każdym kroku zalewa na „spam” (czyt. zbędne informacje): spam w dziennikach informacyjnych, spam na blogach, spam w gazetach, spam na flakerze, blipie itd. Jeśli nie wykorzystamy nigdy tych informacji to, po co poświęcamy im swój czas. Tak niektórzy narzekają w szkole, że przecież potęgowanie nie przy da mi się przy ścinaniu włosów, to dlaczego plotki o gwiazdach miałyby się przydać?
Postanowiłem czytać jedną książkę w tygodniu i tak robię, nawet więcej, bo staram się nadrobić styczeń. Jednak stwierdziłem, że druga część tego, co obiecałem - pisanie recenzji każdej książki - nie ma za bardzo sensu. Po pierwsze ten blog stałby się bardziej blogiem o książkach niż o programowaniu, linuksie, matematyce, życiu. A co najważniejsze, trafiam na ciekawe książki, o których jest warto napisać recenzję, lecz o części się nie da pisać. Będę jedynie pisał raz na miesiąc zbiorczy post na temat przeczytanych książek.
„Smoki”
Książka Andrzeja Żaka wprowadza nas w fantastyczny świat. W tym świecie występują smoki trzygłowe i smoki jednogłowe, czarodzieje, wilkomadzy oraz inne magiczne istoty. Głównym bohaterem jest czarodziej Dawid, dostaje on misję od króla smoków, aby odnaleźć zaginiony artefakt, w tym celu wielokrotnie cofa się w czasie. Szkoda, że autor nie poruszył tutaj tematu skutków przemieszczania się w czasie, Dawid cofa się w czasie, wyczynia tam wiele różnych rzeczy i nie ma to wpływu na przyszłość.
„Grobowiec Rodrigandów”
Książka Karola May opisuje kolejną przygodę kapitana amerykańskiego wojska Sępiego Dzioba w Niemczech. Sępi Dziób jest w drodze do kanclerza von Bismarcka. Autor podkreśla tutaj różnicę w traktowaniu ludzi, w krajach Europy ludzie są traktowani i oceniana jest ich pozycja na podstawie ich ubioru. Sępi Dziób wykorzystuje to stereotypowe ocenianie do robienia sobie żartów z ludzi.
Kryminał dla młodzieży napisany przez Robert Muchamore można by nazwać małym podręcznikiem na temat metod zdobywania nowych członków sekt oraz prania mózgów. Bohaterowie to członkowie tajnej komórki brytyjskie wywiadu „CHERUB” zatrudniającej młodzież do wykonywania zadań szpiegowskich i tajnych misji. Głównym bohaterem jest 14-letni James Adams. Wyrusza wraz dwoma innymi agentami do Australi, aby dostać się do sekty zwanej „Wybrańcami” i odkryć jej powiązania z terrorystyczno-ekologiczną organizacją „Help Earth!”. Musi oprzeć się próbom manipulacji nim oraz zwalczyć dodatkowe trudności, które napotka podczas pobytu w odizolowanej arce „Wybrańców”, ale nikt nie mówił, że misja będzie łatwa.
Książka jak już wspomniałem mogłaby być podręcznikiem na temach technik manipulacji oraz sekt. Do sekt mogą wstąpywać ludzie, jak najbardziej normalni, tylko mogą być wtedy wyłapani, gdy są akurat w gorszej sytuacji, członkowie sekty na początku udają miłych wobec nich, aby zapewnić im wsparcie. Najlepszym sposobem na odebranie samodzielności jest też ciężka praca, czyli wczesna pobudka, śniadanie, ćwiczenia, szkoła, obiad, praca, modlitwa, kolacja, i człowiek po takim dniu zaraz udaje się spać, nie ma czasu i siły myśleć, zastanowić się nad tym, co robi. Reszty technik nie będę wypisywał, bo nie ma sensu powtarzać tego, co w książce jest uwidocznione.
2, 3, 4, 5, 6 i 7 rozdział książki to częśc dobrze opisująca technik szpiegowskie, czyli jak zabawić się w detektywa, czyli jak śledzieć, podsłuchiwać, poglądać, zacierać ślady, organizować akcję.
Bardzo interesująca część książki, jeśli chodzi o temat cenzury i inwigilacji, który ostatnio jest dość powszechny na całym świecie (RSiUN itd.) to początek rozdziału drugiego na temat systemu „Echelon”.
Powieść trzyma w napięciu i przyjemnie się ją czyta, zwłaszcza, że nastolatkowie w książce są podobni do nas m.in relacja damsko-męskie. Książka jak już wspomniałem dostarczy nam trochę informacji dotyczących sekt i szpiegowania. Jedynie nie podoba mi sposób inwigilacji obywatelów, ale cóż, to jest tylko książka. W prawdziwym życiu mam nadzieję, że nikt nie zamontuje mi kamery w pokoju. Mimo tego bardzo polecam, czas poświęcony na jej przeczytanie, nie będzie czasem zmarnowanym.
Książka napisana przez A. J. Lake, który m.in. napisał... Rozpoczyna ona ?sagę? „Mroczna Epoka”. Książka za mojego ulubionego gatunku, czyli fantastyki, szkoda tylko, że brakuje magicznych istot, potworów, tylko sami ludzie. Autor musi dobrze rozegrać resztę tej sagi, żeby świat średniowiecznych ludzi, gdzie występuje magia nie znudził mi się.
Główni bohaterowie książki to Edmund - syn króla Sussex i Elspeth - córka kapitana statku. Ich wspólna przygoda rozpoczyna się po uratowaniu się z katastrofy statku, na którym przebywali. Na początku mieli odmienne plany, ale pewne okoliczności sprawiły, że muszą trzymać się razem, zaprzyjaźnić się ze sobą i uratować świat przed grożącym mu niebezpieczeństwem m.in przed szalonym magiem.
Na początku książki wg mnie bohaterem wszystko wychodzi zbyt łatwo, nie mają z niczym trudności. Jedynie pod koniec książki coś zaczyna się dziać, ale i tak to jest za mało. Szkoda też, że Edmund i Elspeth poznawają dosłownie kilku ludzi na swej drodze, całkiem innaczej niż np. w sadze „Wiedźmin”, trylogii „Władca Pierścienia”. Być może wynika to z tego, że autor zaplanował sobie krótką książkę. Pomimo tego, że krótka książka to zainteresowała mnie ta saga, bo zostało kilka nierozwiązanych tajemnic.
Książkę można przeczytać, jest to przeciętna książka fantastyczna. Pieniędzy raczej nie polecałbym wydawać, ale z biblioteki można książkę pożyczyć. Lecz pewien oceny będę dopiero wtedy, gdy przeczytam całą sagę.
